تبلیغات
نانوتکنولوژی
پنجشنبه 2 اردیبهشت 1395  01:59 ق.ظ    ویرایش: جمعه 3 اردیبهشت 1395 10:22 ق.ظ

دوستانی که تمایل به همکاری در زمینه نویسندگی وبلاگ و وبسایت دارید لطفا ایمیل بدهید.
اولویت با کسانی می باشد که علاقه مند به زمینه نانو و مسلط به زبان انگلیسی باشند.
ایمیل: hesam.talebi@gmail.com

   


نظرات()   
پنجشنبه 9 اردیبهشت 1395  11:04 ب.ظ    ویرایش: پنجشنبه 9 اردیبهشت 1395 11:07 ب.ظ

شرکت PV Nano Cell خانواده جوهرهای رسانای خود را برای چاپ سه‌بعدی قطعات الکترونیکی معرفی کرده است. انتظار می‌رود این جوهرها در نهایت امکان تولید انبوه قطعات الکترونیکی چاپی را فراهم نمایند.

Solar cells made with Sicrys inks.

خانواده جوهرهای رسانای Sicrys بر فناوری مبتنی است که ایجاد الگوهای رسانای باریک‌تر با کمترین میزان اتلاف را هنگام استفاده در چاپ جوهرافشان دیجیتالی امکان‌پذیر می‌سازد. این جوهرها برای استفاده در تولید انبوه قطعات الکترونیکی چاپی و نیازمندی‌های روزافزون این صنعت توسعه یافته‌اند.
شرکت PV Nano Cell که توسعه دهنده جوهرهای دیجیتالی پیشرفته تک‌بلوری و رسانا به همراه فناوری پراکنش آن‌ها در محلول است، قابلیت تولید قطعات الکترونیکی بسیار کارا را دارد. محصولات ساخته شده با این فناوری از رسانایی و ویژگی‌های الکتریکی بهتر و اتلاف انرژی کمتری نسبت به قطعات الکترونیکی ساخته شده به روش‌های سنتی برخوردارند. این شرکت اخیراً جوهر رسانای جدید خود را که از مس ساخته شده‌است، به بازار معرفی کرده است. این جوهر، اولین محلول نانومتری مس به شمار می‌رود. PV Nano Cell مجموعه جوهرهای رسانای Sicrys خود را در نمایشگاه LOPEC 2016 که در تاریخ ششم و هفتم آوریل در مونیخ برگزار شد، به نمایش گذاشت. این جوهرهای جدید جهش بزرگی در زمینه تکمیل فرایند تولید قطعات الکترونیکی سه‌بعدی چاپی به شمار می‌روند. محصولات تولید شده با این قطعات درکاربردهای مختلفی همچون محاسبات و ابزارهای پوشیدنی به کار رفته و به احتمال زیاد در توسعه پیوسته اینترنت اشیا نقش بزرگی خواهند داشت. انتظار می‌رود این جوهرها در نهایت امکان تولید انبوه قطعات الکترونیکی چاپی را فراهم نمایند.
این سری جوهرهای مقرون به صرفه و پایدار، جهش بزرگی در زمینه تولید محصولاتی همچون آنتن گوشی‌های همراه و بردهای مدار چاپی ایجاد خواهند کرد. این مواد جدید امکان تولید گوشی‌های هوشمند و سایر ابزارهای اینترنت اشیا را با اندازه کوچک‌تر و ضخامت کمتر ایجاد خواهند کرد. جوهرهای Sicrys شرکت PV Nano Cell با استفاده از نانوذرات تک‌بلوری ساخته می‌شوند که برای چاپ سه‌بعدی روی مواد انعطاف‌پذیر همچون پلاستیک‌ها، الیاف یا حتی کاغذ مناسب هستند.
شرکت PV Nano Cell که در سال 2009 تأسیس شده است، جوهرهای رسانای خود را برای شرکت‌های مختلفی در سرتاسر جهان تولید می‌کند. علاوه بر موفقیتی که این شرکت با جوهرهای Sicrys در حال به دست آوردن است، محدوده کاملی از قطعات الکترونیکی سه‌بعدی چاپی، بردهای مدار سه‌بعدی چاپی،RFID، حسگرها و صفحات لمسی گوشی‌های تلفن هوشمند را تولید می‌کنند. یکی از بزرگ‌ترین بخش‌های این شرکت، بخش تحقیق و توسعه آن است که به طور دائم در حال توسعه فناوری‌های جدید و درنوردیدن مرزهای دانش است. PV Nano Cell به تازگی برنده جایزه IDTechEx 2015 در زمینه توسعه بهترین مواد برای چاپ سه‌بعدی شده‌است. آن‌ها فناوری چاپ جوهرافشان صنعتی خود را در نمایشگاه LOPEC 2016 ارائه نمودند. 

   


نظرات()   
پنجشنبه 9 اردیبهشت 1395  07:13 ق.ظ    ویرایش: پنجشنبه 9 اردیبهشت 1395 07:14 ق.ظ
نوع مطلب: نانو تکنولوژی ،

محققان دانشگاه کلرادو از نقاط کوانتومی برای کشتن باکتری‌های مقاوم به دارو استفاده کرده‌اند. در این روش آسیبی به بافت‌های سالم اطراف وارد نمی‌شود. زمانی که این نقاط کوانتومی وارد بدن می‌شوند، هیچ کاری انجام نمی‌دهند تا زمانی که با تابش یک نور فعال شوند.

در زمینه مبارزه با بیماری‌های باکتریایی مقاوم به آنتی‌بیوتیک‌ها، ابزار جدیدی در حال ظهور است. ورای تلاش جهانی برای محدود کردن استفاده بیش از حد و سوء استفاده از آنتی‌بیوتیک‌ها، نانوپرشکی در حال ارائه روش‌های نوینی برای مبارزه با این باکتری‌های مقاوم به درمان است.
اخیراً محققان دانشگاه کلرادو از نقاط کوانتومی برای کشتن باکتری‌های مقاوم به دارو استفاده کرده‌اند. در این روش آسیبی به بافت‌های سالم اطراف وارد نمی‌شود. زمانی که این نقاط کوانتومی وارد بدن می‌شوند، هیچ کاری انجام نمی‌دهند تا زمانی که با تابش یک نور فعال شوند. از هر نوع نور مرئی برای این کار می‌توان استفاده کرد. در حال حاضر این گروه روی عفونت‌های موضعی پوستی تمرکز دارند. برای عفونت‌های درون بدن شاید به نور شدیدتر یا نانوذرات بیشتر نیاز باشد.
زمانی که این نانوذرات با تابش نور فعال می‌شوند، شروع به تولید الکترون‌هایی می‌کنند که با اکسیژن محلول در سلول‌ها واکنش داده و یون‌های رادیکالی تولید می‌کنند. این یون‌ها در واکنش‌های زیست‌شیمیایی که سلول برای ایجاد ارتباط یا انجام اعمال حیاتی خود به آن‌ها متکی است، اختلال ایجاد می‌کنند. بدین ترتیب امکان هدفگیری و کشتن باکتری‌هایی که موجب ایجاد بیماری می‌شوند، ایجاد می‌شود.
آنتی‌بیوتیک‌ها تنها برای درمان عفونت‌های باکتریایی فعال استفاده نمی‌شوند. بیمارانی که جراحی کرده‌اند و یا کسانی که سامانه ایمنی بدن آن‌ها دچار آسیب شده است (همانند مبتلایان به ایدز یا سرطان) به صورت منظم از این داروها بهره می‌برند.
باکتری‌هایی که به بیش از یک آنتی‌بیوتیک مقاومت دارند، سالانه بیش از 2 میلیون آمریکایی را مبتلا کرده و موجب مرگ 23 هزار نفر می‌شوند. در تمام جهان این باکتری‌ها مسئول مرگ بیش از 700 هزار انسان هستند. کمیته تحقیقات دولتی انگلیس پیش‌بینی کرده است که اگر روشی برای درمان این عفونت‌های باکتریایی پیدا نشود، تا سال 2050 سالانه بیش از 10 میلیون نفر قربانی این بیماری‌ها خواهند بود. این آمار بسیار بالاتر از تلفات هر عامل اصلی دیگری همچون دیابت، سرطان، و حتی تصادفات جاده‌ای است. هزینه اقتصادی این امر تا سال 2050 به 100 تریلیون دلار خواهد رسید.
عوامل درمانی نانومقیاس دیگری برای مقابله با این عفونت‌ها وجود دارد. این ذرات هنگام قرار گرفتن در معرض نور داغ شده و نه فقط سلول‌های بیماری‌زا، بلکه تمام سلول‌های اطراف خود را می‌کشند. بنابراین نیاز به ابزارهای بسیار خاصی همچون پروتئین‌ها یا پادتن‌ها دارند که بتوانند به سلول‌های هدف متصل شده و فقط آن‌ها را به صورت هدفمند از بین ببرند. این امر به نوبه خود به شناسایی دقیق سلول‌های هدف نیاز دارد.
از این نظر روش جدید بهتر بوده و هدفگیری دقیق‌تر سلول‌ها را امکان‌پذیر می‌سازد. نقاط کوانتومی با اندازه‌ها و ویژگی‌های الکتریکی مختلف، می‌توانند یون‌های متفاوتی تولید کنند. این امر امکان کشتن باکتری‌های ایجادکننده بیماری را به صورت هدفمند برای پزشکان فراهم می‌آورد.

   


نظرات()   
سه شنبه 7 اردیبهشت 1395  09:13 ب.ظ    ویرایش: سه شنبه 7 اردیبهشت 1395 09:13 ب.ظ
نوع مطلب: نانو تکنولوژی ،

دانشمندان توانسته‌اند با کمک فناوری‌نانو یک موش مبتلا به سرطان پستان را که در مرحله نهایی بیماری قرار داشت، درمان کنند. نتایج این تحقیق می‌تواند نقطه عطفی در درمان سرطان باشد. انتظار می‌رود آزمایش‌های بالینی این روش درمانی روی بیماران انسانی سال آینده آغاز شود.

دانشمندان توانسته‌اند با کمک فناوری نانو یک موش مبتلا به سرطان پستان را که در مرحله نهایی بیماری قرار داشت، درمان کنند. نتایج این تحقیق می‌تواند نقطه عطفی در درمان سرطان باشد. انتظار می‌رود آزمایش‌های بالینی این روش درمانی روی بیماران انسانی سال آینده آغاز شود.
مائورو فراری، رئیس موسسه تحقیقات هوستون متودیست در تگزاس و یکی از نویسندگان اصلی مقاله مرتبط با این کار که در مجله Nature Biotechnology منتشر شده است، می‌گوید: «هرگز دوست ندارم به هزاران بیمار که دنبال درمان هستند، قول زیادی بدهم، اما نتایج به دست آمده بسیار جالب هستند».
این روش درمانی که بر استفاده از «ژنراتور نانوذره‌ای» مبتنی است، در درمان موش موثر بوده و در نتیجه قابلیت بالایی در درمان بیماران انسانی دارد. این ژنراتور به خوبی در توانایی تومورها برای مقابله با داروها اختلال ایجاد می‌کند.
فراری می‌گوید: «این روش ممکن است شبیه یک داستان علمی تخیلی و همانند نفوذ و از بین بردن ستاره مرگ به نظر برسد، اما کشف انجام شده استثنایی است. ما روشی یافته‌ایم که نانوذرات را به شکلی واقعی به درون سلول‌های سرطانی رسانده و داروهای مورد نظر را در هسته سلول‌ها رها می‌سازد. با استفاده از این ژنراتورهای نانوذره‌ای قابل تزریق کاری را انجام داده‌ایم که شیمی‌درمانی معمولی، واکسن‌ها، تابش‌ها و نانوذرات دیگر در انجام آن شکست خورده‌اند».
فراری و همکارانش در طول این تحقیق از یک داروی شیمی‌درمانی به نام دگزوروبیسین استفاده کرده و آن را درون صفحات میکرسکوپی سیلیکونی مخفی نمودند. با این روش سلول‌های سرطانی نمی‌توانند در برابر درمان مقاومت نمایند. زمانی که این صفحات وارد سلول‌های سرطانی می‌شوند، شکسته و محتوای خود را آزاد می‌نمایند.
نتایج این تحقیقات نشان داد که نیمی از موش‌هایی که با این روش درمان شدند، تا 8 ماه هیچ نشانه‌ای از سرطان بروز ندادند. این مدت زمان معادل 24 سال در انسان‌هاست.
فراری توضیح می‌دهد: «اگر این روش روی انسان‌ها موفق بوده و تنها بخشی از این زمان بقا را مشاهده کنیم، همچنان عمر بیماران سرطانی را تا حد بسیار زیادی افزایش داده‌ایم. در حقیقت این روش برای بیمارانی است که در حال حاضر به آنها گفته می‌شود که هیچ درمانی ندارند».
با وجودی که از این روش تنها در درمان سرطان پستان استفاده شده است، اما فراری امید بسیار بالایی دارد که روی درمان انواع دیگر سرطان نیز موثر باشد. بنابر گفته دانشمندان این اکتشاف جدید می‌تواند درمان سرطان را به طور کامل متحول سازد. این محققان در حال برنامه‌ریزی برای گرفتن تاییدیه سازمان غذا و داروی آمریکا و آغاز آزمایش‌های بالینی در سال 2017 هستند.

   


نظرات()   
چهارشنبه 1 اردیبهشت 1395  11:56 ب.ظ    ویرایش: چهارشنبه 1 اردیبهشت 1395 11:59 ب.ظ
نوع مطلب: نانو تکنولوژی ،

Innovations in soft materials and electronics are helping researchers create wearable electronic patches.
Nanoengineers at the University of California, San Diego, have tested a temporary tattoo that both extracts and measures the level of glucose in the fluid in between skin cells.

 

This nanoscale electronic mesh can be injected into brain tissue through a needle.

No more tough breaks. As “smart” electronics get smaller and softer, scientists are developing new medical devices that could be applied to — or in some cases, implanted in — our bodies. And these soft and stretchy devices shouldn’t make your skin crawl, because they’re designed to blend right in, experts say.

We want to solve the mismatch between rigid wafer-based electronics and the soft, dynamic human body, said Nanshu Lu, an assistant professor of aerospace engineering and engineering mechanics at the University of Texas at Austin.

Lu, who previously studied with John Rogers, a soft-materials and electronics expert at the University of Illinois Urbana-Champaign, focuses her research on stretchable bioelectronics. Lu and her colleagues have invented a cheaper and faster method for manufacturing electronic skin patches called epidermal electronics, reducing what was a multiday process to 20 minutes. [Bionic Humans: Top 10 Technologies]

Lu spoke with Live Science about emerging bioelectronics that are smart and flexible enough to essentially meld with the human body. From the latest advancements in smart tattoos to injectable brain monitoring to stretchable electronics for drug delivery, here are five fascinating technologies that could soon be on (or inside) your body.

Smart temporary tattoos

“When you integrate electronics on your skin, it feels like part of you,” Lu said. “You don’t feel it, but it is still working.” That’s the idea behind “smart” temporary tattoos that John Rogers and his colleagues are developing. Their tattoos, also known as biostamps, contain flexible circuitry that can be powered wirelessly and are stretchy enough to move with skin.

These wireless smart tattoos could address clinically important — but currently unmet — needs, Rogers told Live Science. Although there are numerous potential applications, his team is focused now on how biostamps could be used to monitor patients in neonatal intensive care units and sleep labs. MC10, the Massachusetts-based company Rogers helped start, is conducting clinical trials and expects to launch its first regulated products later this year.

Skin-mounted biochemical sensors

Another new body-meld technology in development is a wearable biochemical sensor that can analyze sweat through skin-mounted devices and send information wirelessly to a smartphone. These futuristic sensors are being designed by Joseph Wang, a professor of nanoengineering at the University of California, San Diego, and director of the Center for Wearable Sensors.

“We look at sweat, saliva and tears to provide information about performance, fitness and medical status,” Wang told Live Science.

Earlier this year, members of Wang’s lab presented a proof-of-concept, flexible, temporary tattoo for diabetics that could continuously monitor glucose levels without using needle pricks. He also led a team that created a mouth-guard sensor that can check levels of health markers that usually require drawing blood, like uric acid, an early indicator for diabetes and gout. Wang said the Center for Wearable Sensors is pushing to commercialize these emerging sensor technologies with the help of local and international companies.

Nanomaterial drug delivery

Dae-Hyeong Kim, an associate professor of chemical and biological engineering at Seoul National University in South Korea, and his colleagues are pursuing nanotechnologies to enable next-generation biomedical systems. Kim’s research could one day yield nanomaterial-enabled electronics for drug delivery and tissue engineering, according to Lu. “He has made stretchable memory, where you can store data on the tattoo, ” she said. [10 Technologies That Will Transform Your Life]

In 2014, Kim’s research group made a stretchable, wearable electronic patch that contains data storage, diagnostic tools and medicine. “The multifunctional patch can monitor movement disorders of Parkinson’s disease,” Kim told Live Science. Collected data gets recorded in the gold nanoparticle device’s memory.

When the patch detects tremor patterns, heat and temperature sensors inside it release controlled amounts of drugs that are delivered through carefully designed nanoparticles, he explained.

Injectable brain monitors

Although implantable technology exists for monitoring patients with epilepsy or brain damage, Lu pointed out that these devices are still sharp and rigid, making long-term monitoring a challenge. She compared soft brain tissue to a bowl of tofu constantly in motion. “We want something that can measure the brain, that can stimulate the brain, that can interact with the brain — without any mechanical strain or loading,” she said.

Enter Charles Lieber, a Harvard University chemistry professor whose research group focuses on nanoscale science and technology. His group’s devices are so small that they can be injected into brain tissue through a needle. After injection, nanoscale electronic mesh opens up that can monitor brain activity, stimulate tissue and even interact with neurons. “That,” said Lu, “is very cutting edge.”

Long-term implantable devices

Stéphanie Lacour and Grégoire Courtine, scientists at the École Polytechnique Fédérale de Lausanne’s School of Engineering, announced in early 2015 that they had developed a new implant for treating spinal cord injuries. The small e-Dura device is implanted directly on the spinal cord underneath its protective membrane, called the dura mater. From there, it can deliver electrical and chemical stimulation during rehabilitation.

The device’s elasticity and biocompatibility reduce the possibility of inflammation or tissue damage, meaning it could stay implanted for a long time. Paralyzed rats implanted with the device were able to walk after several weeks of training, the researchers reported in the journal Science.

Lu called e-Dura one of the best-functioning, long-term implantable flexible stimulators. “It shows the possibilities of using implantable, flexible devices for rehabilitation and treatment,” she said.

Meanwhile, technologies that replicate human touch are growing increasingly sophisticated. Stanford University chemical engineering professor Zhenan Bao has spent years developing artificial skin that can sense pressure and temperature and heal itself. Her team’s latest version contains a sensor array that can distinguish between pressure differences like a firm or limp handshake.

Lu said she and her colleagues in this highly multidisciplinary field hope to make all wafer-based electronics more epidermallike. “All those electronic components that used to be rigid and brittle now have a chance to become soft and stretchable,” she said.


   


نظرات()   
دوشنبه 30 فروردین 1395  08:08 ب.ظ    ویرایش: دوشنبه 30 فروردین 1395 08:13 ب.ظ
نوع مطلب: نانو تکنولوژی ،

Bengaluru: A novel product developed by Nualgi Nano Biotech (NNB), a low-profile biotech company here, is helping clean up sewage-polluted Ulsoor Lake where thousands of fish were found dead last week owing to depletion of dissolved oxygen.

Ulsoor Lake, famous for army rowing competitions as well as for boating among tourists, was seen covered with thousands of dead fish that left people here stunned.

“Called Nualgi, it is a mixture of micro-nutrients in the form of nano-particles, including silica, iron, and manganese,” said Thothathri Sampathkumar, who founded the company which patented the product in India in 2008.

“‘Nualgi’ triggers the rapid growth of a type of algae called ‘diatoms’ and the oxygen released by the diatoms through photosynthesis quickly increases the dissolved oxygen level of water and thus keeps the pond clean,” Sampathkumar told IANS.

According to Sampathkumar, one kg of Nualgi can treat four million liters of water, adding that the affected fishermen — who have the contract for fishing in Ulsoor lake – have purchased 40 liters of “Nualgi” from his company on March 6 to increase the dissolved oxygen level and stop further fish death.

“We can see the results very soon,” added Sampathkumar.

“Nualgi can be used to grow “diatom” algae in any water including sewage polluted water. The growing “diatoms” absorb carbon dioxide from the air and, by photosynthesis, release oxygen at the micro plant level. The oxygen released helps aerobic bacteria breakdown organics in the water into base constituents, thereby eliminating the stinking odour from the water.

The growing “diatoms” are eaten by zooplankton that, in turn, is consumed by fish. “The fish clean up the lakes of all ‘diatoms’, zooplankton and organics, thus restoring the polluted lakes and water bodies to its original glory,” said Sampathkumar.

According to him, the mass fish death in Ulsoor lake took place, perhaps because the fishermen ran out of their stock of Nualgi or missed its timely application.

The tragedy could have been averted had the authorities installed monitors to continuously record the level of dissolved oxygen (DO) in the lake water and alert them when DO falls below a critical level. These DO monitors, he said, are now commercially available.

“Nualgi has been patented also in the US, Britain, Germany, and South Africa. Five years ago, the three-acre “Duck Pond” in New York state in the US that “was in a highly impaired state with a variety of water quality issues” was restored to normal health thanks to “Nualgi.”

Lake Savers, the US company that tried it out, had acknowledged in an email to Sampathkumar that the water quality of “Duck Pond” showed a “remarkable and sustained improvement” after a single dose of Nualgi application and that “fish productivity and health improved dramatically.”

Encouraged by its successful experiment in New York’s “Duck Pond”, Lake Savers had obtained clearance from the US Environmental Protection Agency for using Nualgi on a large scale in the country.

Nualgi, that requires no skilled labor, is an economical alternative to treat sewage and organic wastes in “eutrophic” lakes and ponds contaminated by nitrogen or phosphorus compounds, such as by laundry detergents, untreated sewage, and fertilizer run-off from agricultural lands.

“Nualgi is being used in many lakes in southern India for the past several years and fishermen are buying the product to increase fish catch in water bodies.

Sampathkumar is hopeful of promoting its use worldwide to revive fresh water “eutrophic lakes” and “dead zones” in coastal regions that are so much deprived of oxygen that they can’t support aquatic life. (K.S. Jayaraman, IANS)

Reference https://nanoplus.org/2016/04/18/nualgi-nano-biotech-to-save-polluted-ulsoor-lake-in-bengaluru/:

   


نظرات()   
سه شنبه 17 آذر 1394  09:53 ب.ظ    ویرایش: سه شنبه 17 آذر 1394 09:55 ب.ظ
نوع مطلب: نانو تکنولوژی ،

محققان یک تیم تحقیقاتی از موسسه ماکس پلانک با ترکیب نانوذرات و نانوورق‌های از جنس فسفوآنتیموان موفق به تولید صفحاتی شدند که با نزدیک شدن انگشت دست، دچار تغییر رنگ می‌شوند. از این صفحات برای تولید نمایشگرهای غیرلمسی می‌توان استفاده کرد.

در حالی که صفحات لمسی به عنوان فناوری رایج در بازار تبدیل شده اما هنوز نمایشگرهای لمسی با مشکلاتی روبرو هستند. برای مثال صفحات لمسی این نمایشگرها بعد از مدتی دچار خستگی می‌شوند یا محل برای تجمع باکتری‌ها خواهند شد. برای رفع این مشکل، محققان موسسه ماکس پلانک در اشتوتگارت با همکاری پژوهشگرانی از دانشگاه لودوینگ ماکسیمیلیانگ اقدام به ارائه نانوساختارهایی کردند که در صورت نزدیک شدن انگشت به آنها، دچار تغییر مقاومت الکتریکی می‌شوند. این تغییر مقاومت الکتریکی موجب می‌شود که امکان ساخت صفحات غیرلمسی فراهم شود.
در این صفحه، لایه‌هایی از جنس نانوورق‌های فسفوآنتیموان و نانوذرات اکسیدی قراردارند که موجب تشکیل رنگ می‌شوند. این فرآیند شبیه ساز وکاری است که در بال پروانه به کار می‌رود. این تغییر رنگ زمانی اتفاق می‌افتد که انگشت به چند میلیمتری سطح می‌رسد. دلیل این تغییر رنگ وجود رطوبت در نوک انگشت و اثر آن روی صفحه است.
این گروه تحقیقاتی از این صفحه به عنوان حسگری برای ترسیم نقشه رطوبت در نوک انگشت استفاده کردند. با نزدیک شدن انگشت به سطح، رطوبت موجود در نوک انگشت تبدیل به سیگنال الکتریکی شده و این سیگنال منجر به تغییر رنگ می‌شود.
فسفوآنتیموان می‌تواند این کار را انجام دهد. این اسید در دمای اتاق به صورت بلوری است که در ساختار آن از اتم‌های اکسیژن، هیدروژن، فسفر و آنتیموان استفاده شده است. البته این گروه به دنبال ساخت حسگر رطوبت نیستند بلکه هدف از این پروژه تولید نمایشگرهای غیرلمسی است.
محققان این پروژه اقدام به ساخت نانوساختارهای فتونیکی کردند که قادراند در صورت وجود رطوبت تغییر رنگ دهند. اگر این نانوساختار روی سطح نمایشگر قرار داده شود آنگاه کاربر می‌تواند حرکت انگشت خود را روی سطح نمایشگر مشاهده کند.
در این نمایشگر از لایه ساندویچی حاوی نانوورق‌های فسفوآنتیموانات، دی‌اکسید سیلیکون و نانوذرات اکسید تیتانیوم استفاده شد. در این ساختار ضخامت می‌تواند روی رنگ تاثیر به سزایی داشته باشد. پیش از این چنین پدیده‌ای مشاهده نشده بود.

   


نظرات()   
شنبه 6 تیر 1394  03:58 ب.ظ    ویرایش: - -

این چاپگر 4 بعدی درمقیاس نانو عمل خواهد کرد و برای ساخت ادوات جدید تحقیقاتی در حوزه‌های شیمی، علوم مواد و عرصه‌های دفاعی مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

مؤسسه بین‌المللی فناوری‌ نانو (IIN) در دانشگاه نورث‌وسترن، از پیشگامی تحقیقات دانشگاهی بین‌رشته‌ای (MURI) رقابتی وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا، حمایت مالی 8.5 میلیون دلاری را دریافت کرده است تا در قالب یک برنامه 5 ساله، «چاپگر 4 بعدی» را توسعه دهد. این چاپگر، نسل آتی فناوری چاپ برای دنیای علمی است.
این چاپگر 4 بعدی درمقیاس نانو عمل خواهد کرد و برای ساخت ادوات جدید تحقیقاتی در حوزه‌های شیمی، علوم مواد و عرصه‌های دفاعی ایالات متحده آمریکا مورد استفاده قرار خواهد گرفت.
چاپگر جدید به پیشگامی در حوزه حسگرهای زیستی و شیمیایی، کاتالیست‌ها، مواد و طرح‌های میکرو تراشه‌‌ی طراحی شده برای پاسخ به مواد یا سیگنال‌های خاص منجر خواهد شد.
این حمایت مالی، توسط اداره تحقیقات علمی نیروی هوایی ارائه شده و از تیم تحقیقاتی متشکل از متخصصان دانشگاه‌ نورث‌وسترن، دانشگاه میامی، دانشگاه کالیفرنیا، سن‌‌دیاگو و دانشگاه مریلند حمایت خواهد کرد.
چایگر 4 بعدی از میلیون‌ها قلم منعطف کوچک تشکیل شده که می‌توانند به صورت جداگانه و مستقل از هم مورد استفاده قرار گرفته و ویژگی‌های نامقیاسی را متشکل از مواد نرم و سخت ایجاد نمایند.
به گفته جی والش، معاون تحقیقاتی نورث‌وسترن، «محققان مؤسسه بین‌المللی فناوری‌ نانوی نورث‌وسترن، سابقه توسعه ابزارهای پیشرفته توانمندساز فناوری‌ نانو را داشته‌اند».
مؤسسه بین‌المللی فناوری‌ نانو یک سازمان حمایتی است که ارائه کننده و دربردارنده تجهیزات حمایتی، آموزشی و تحقیقاتی فناوری‌ نانو به ارزش بیش از 800 میلیون دلار است.

   


نظرات()   
شنبه 6 تیر 1394  03:58 ب.ظ    ویرایش: - -

محققان آلمانی موفق به تولید لباسی شدند که می‌تواند اجسام را پنهان کند. این جامه به گونه‌ای طراحی شده که تنها اجسام کوچک را پنهان می‌کند.

پژوهشگران موفق به ساخت لباسی نامرئی شدند که می‌تواند اجسام کوچک را از دیده شدن حفظ کند. این لباس قادر به مخفی کردن انسان نیست.
همه انسان‌ها دوست دارند که با استفاده از یک لباس یا پارچه بتوانند خود را مخفی کنند اما ما محدود به قوانین فیزیک هستیم. یافته اخیر محققان نشان می‌دهد که ساخت چنین ابزاری دور از دسترس نیست. پژوهشگران آلمانی مؤسسه فناوری کارلسرو موفق به ساخت پارچه‌ای شدند که می‌تواند اجسام کوچک را از دید انسان مخفی کند.
برای ساخت چنین پارچه‌ای باید بتوان مسیر نور را منحرف کرد به طوری که نور بتواند جسم را دور بزند. در این پروژه محققان موفق به تغییر اندکی در مسیر نور شدند؛ بنابراین می‌توان اجسام کوچک را از دیده شدن حفظ کرد.
محققان در این پروژه از پراش نور استفاده کردند که موجب می‌شود سرعت توزیع نور هنگام عبور از یک محیط کاهش یابد. با این کار، نور می‌تواند مسیر طولانی‌تری در اطراف جسم طی کند. در این پژوهش، جسم مورد نظر که قرار است پنهان شود، درون یک سیلندر فلزی توخالی قرار می‌گیرد؛ سیلندری که دارای پوششی از رنگ آکریلیک است. این پوشش قادر به انعکاس نور است. این لوله درون پلی‌دی‌متیل‌سیکلوزان قرار دارد که خود با استفاده از نانوذرات دی‌اکسید تیتانیوم تقویت شده است. کل این ساختار قادر است نور را پخش کند.
رابرت چیتنی، از محققان این پروژه، می‌گوید: «این پوشش دارای این مزیت است که سرعت انتشار نور در آن بسیار پایین است. با کاهش سرعت نور در هر کجا و افزایش مجدد آن، می‌توان مسیر حرکت نور را افزایش داد و جسم را پنهان نمود. اگر میانگین زمانی که طول می‌کشد نور از میان بلوک پلی دی‌متیل‌سیکلوکسان عبور کند به شکل مناسبی متناسب با زمان عبور نور از میان پوشش باشد، آنگاه هر آنچه در میان آن باشد از دیده پنهان خواهد شد.»

   


نظرات()   
شنبه 6 تیر 1394  03:57 ب.ظ    ویرایش: - -

شرکت تول‌رام نانوتک اقدام به ارائه سیستم رهاسازی دارویی شده که برای بیماران پیوند عضوی بسیار مناسب است. این داروی حاوی نانوذرات می‌تواند مانع از پس‌زدن عضو پیوند خورده توسط بدن بیمار شود.

شرکت تول‌رام نانوتک (ToleRaM Nanotech)، با استفاده از نانوذرات، موفق به ارائه سیستم رهاسازی دارویی جدیدی شده است. هدف اصلی از ارائه این سیستم دارویی آن است که بتوان میزان پس زدن اندام‌های کاشته شده در بدن را کاهش داد و عوارض جانبی پیوند اعضاء را به حداقل رساند. این تیم نانوحامل راپامسین موسوم به TRaM ساختند که مایسل راپامسین را در بدن رهاسازی می‌کند. این دارو هنگام جراحی قابل استفاده نیست، دلیل آن اثر منفی این دارو روی جراحت و ممانعت از التیام آن است. اما رهاسازی این دارو بسیار مفید است چرا که به کنترل سیستم دفاعی بدن کمک شایانی می‌کند. این دارو مانع از تکثیر سلول‌های T در بدن می‌شود که این کار برای عضو پیوند خورده بسیار ضروری و مفید است به طوری که به بیمار کمک می‌کند تا در مقابل پیوند عضو عکس العمل منفی نداشته باشد.
این شرکت تا کنون سه پتنت برای این فناوری به ثبت رسانده است. اجرای فاز اول آزمون درمانی، به عنوان یک داروی تزریقی به اندام دهنده، به مدت دو سال پیش بینی شده است. اگر نتایج این آزمون موفقیت‌آمیز باشد آنگاه آزمون‌های بالینی به عنوان سیستم رهاسازی دارویی (نه داروی تزریقی) آغاز خواهد شد که این فاز نیز 7 تا 10 سال طول خواهد کشید.

   


نظرات()   

نانوتکنولوژی